mila_kurudimova

31.07.2015, tarafından yazılı , KİŞİLÄR, LİTERATURA, POEZİYA BÖLÜMÜ, 1835 KERÄ BAKILMIŞ

Bän gelcäm, salt kimsä orada beklesin!

Mila KURUDİMOVA duudu 1989-cu yılın Orak ayın (iyül) 3-dä Gagauziyanın Çadır kasabasında. Başardı burada 1-ci liţeyi, sora da, 2013-cü yılda, başardı Astrahan Devlet Üniversitetin (Rusiya) angliyca-italyanca çevirici fakultetını. Büünkü gündä Moskvada lingvistika-çevirici bölümdä işleer.  Bu bölümündä çalışarak, ana dilin lirikasına danıştı.

Mila KURUDİMOVAnın laflarına görä, o, gagauz dilini unutmasın deyni, çeketti kendi literatura denemelerini yazmaa: “Bana çok meraklı Gagauz dilin literatura kuruluşu, onun janr hem stilistika özellikleri. Büünkü gündä en önemni, ki gençlär sevsinnär hem saygılı olsunnar ana dilinä. Gagauz dilimiz pek gözäl hem bir yalpak dildir – hem fonetika tarafından, hem da öbür lingvistika bölümnerindän. Ko eni evlatboyları Gagauz literaturasında eni sayfa açsınnar!”

Mila KURUDİMOVA yazêr proza hem peet gagauzça, rusça hem angliyca. En önemni temalar onun yaratıcılıında – sevda, ana dili hem Vatan.

Altın düün

Nekadar şen bu gün –
Babuda hem däduda altın düün.
Kaç yıl barabar, mutlu,
İki can birlii – bu yortu.

Umut, sevgi hem annaşmak –
Baaladı onnarı yaşamak.
Dost biri-birinä kaldılar,
Biri aalarsa – öbürü da aalar.

Kahır da vardı, vardı kısmet,
Payedärdilär tuz-ekmek.
Yaşlar da vardı zamannarda,
Ama kim tuttu bunu aklında?!

Titirärkän suuktan, fukaarä,
Kalktılar ayaa – ama bilä!
İştän korkmaazdılar hiç onnar –
Bu uzun yolda kol-kola gittilär.

Nekadar mutlu bu gün!
Nasıl denemäk o – altın düün:
Korumaa, seslemää, annamaa –
Bukadar sabur näändan bulmaa?..

Babuda hem däduda altın düün:
Dädu erken kalkacek büün.
Tatlı manca yapacek, çıkaracek turşu –
Çırpınacek nicä saçak-kuşu.

Dadacek mancayı: Allaa korusun,
Babu beenmeer tuzlu olsun!
İki farfirä koyacek, dökecek şarap.
(kendisinä da bir – o diil ahmak!)

Oturacek sofraya, biraz içecek…
Ama bir farfiri boş kalacek.
Gitti babucuk – üç yıl oldu…
Nasıl korumadı, kaçırdı onu?!

Sessizlik. Gözlerdän yaş akêr.
Ama o bekleer onu – dädu bileer.
O bekleer onu – büünnän-büün!
Däduda hem babuda altın düün…

Kafessiz kuş
Bän kaç yıl – nicä kuş kafessiz
Bilsän, anacıım, bilsän:
O kesti beni bıçaksız
Parçacık-parçacık, anam!

O dokunmayıp, canımı yısıttı –
Bir uşak gibi sarıldım ona.
“Uyu, uyu, kızım! Korku gitti”,-
Deyärdi. “Vermeyecäm seni kimseyä!”

Ama verdi beni, ateşä verdi,
Gözlerimä bakıp, elimi tutup.
“Hepsi bitti! Gidecäm”, – dedi.
“Bitti!” – baardı, kapuya urup.

Bän kaldım orada, kuru aaç gibi,
Sallanıp küçük lüzgerdän.
Canımda salt kuyu kaldı –
Batak olacek orada vakıttan.

Neredä gezer üüsüz canım –
Görärsän onu – ko gelsin!
Bän onu üüredecäm adım-adım,
Ani taa islää ateşsiz yısınsın.

Geçer yorulu sessizli avşamnar.
Geç. Kapêêrım gözlerimi,
Ama aklımda salt onun laflar.

Akıl deer – uyu! Sesleerim mi?!

Brak beni bu yanık kafestä,
Yaşlardan olmadıynan kör.
Kolver kuşu uçsun serbestliktä!
Çünkü cansız yaşamaa çok zor.
2014

Duygu başlantısı
İç, yudum-yudum beni iç.
Bak bana – sansın görmedin hiç.
Al elimi, avucuna canımı al,
Bak gözlerimä: orada akêr bal.

Bu kışın kim güneşi çalmış?
Hırsız gibi sıcaa almış-kapmış.
Sansın gökü boyamışlar: bulutlar mor.
Çoktan sündü ateş, kaldı salt kor.

Sus, gözlerini kıpıp, sus.
Şindi sayacez: bir, iki, on, otuz.
Bülbülü aklımızda sesleyecez,
Biyaz kaar valsinä bakacez.

Çal, bana gözäl bir türkü sän çal,
Aklımda tutacam lafların dadısını bal.
Bir kuş kafestä, bir ürek çarpıntısı:
Ş-ş-ş, korkma – o duygu başlantısı…

Eni yollar
Eni yollar, varmış-yokmuş,
Eşil toprak sussuz kurumuş.
Eni yollar, aldım – braktım,
Unuttum – geçecek sandım.

Gözlerim kaldı o uzak yolda,
Bilsän, nicä özledim sevgili topraa!
Ah, ana dilim – göl suyu gibi
Canımda akêr – gorünmäz dibi.

Yıl-yıldan unudêrım bän,
Nicä hazırlardı sofrayı anam,
Nicä koyulardı taazä ekmek
Hem da bal – ama pek siirek.

Yokluktan biz sert olmadık,
Bekim çok dünnädä taa görmedik.
Ama biz kaybelmedik hiç, inan –
Sevgiyi koruduk, kaldık insan!

Kapular kapalı, kapalı gözlär.
Boş içerlerdä saurdêr lüzgär.
Musaafir hiç yoksa – aalama, kız:
Geldik yalnız – gidecez yalnız.

“Aalama” – sölärdilar, – “Kalk da git!”
Baardılar, koydular kapuma kilit.
“Çık!” – çaardılar. “Ol adam!”
Ama sevmedilär – nicä sän, anam!

Gençlik saurttu beni uzak erlerä,
Ama kaldı sevgi ana topraama.
Biri deyärdi – “akıllı”, öbürü – “ahmak”.
Dayan, canım, öla yaşamak.

Seslämä onnarı, hadi, uyan!
Şindi – büün yaşa! Sev, inan!
Aç gözlerini – ne gözäl dünnä –
Bu uzun yolda yalnız zor gitmää.

Paalı benim, fukaarä topraam,
Eşil parçacık dünnäyın canından.
Ko yalpak sesin işidilsin her taraftan –
Kalêrım senin en sadık kahraman!
(Çiçek ayı, 2014)

Üç kasaba, irmi dokuz küü
İki auç toprak hem taş,
Olacan bana arkadaş?
Başka bişey yok – al da kes,
Sade bu benim, çatlak ses…

Ana tarafım – Bucak,
Halkın biraz utancak.
Türk, balkan osa rus?
Kimsin sän? – Gagauz!

Şindi bizim, öbür asirdä – sizin,
Sabaa kimä gidecek kızın?
Top gibi – bir taraftan öbür tarafa –
Bilersin ne o – gaguz olmaa?

Üç kasaba, irmi dokuz küü:
Güneş kalkmadıynan, kalk ta örü!
Ana-boba yok, küçüünü da kimä?
Hepsi gitti kolay para kazanmaa.

Ne o kolay – kambur babucuk annatsın,
Ko bizim için kimsä dua etsin!
Ko, ana tarafım, yalpak sesin çaarsın –
Bän gelcäm, salt kimsä orada beklesin!
05/08/2014

Armut aacı
Söläyin, kim o çalgıcı,
Ani çalêr gençlii?
Vakıdın ilacı acı –
Geçecek, dönmeyecek geeri.

İlkyazın vakıdı kısa,
Kısmetli günnär gibi.
Ne o yaşamak? Masal sa –
Neçin diil pembä renkli?

Bir kahır – bir biyaz saç,
Saymaa da fayda hiç yok.
Yıllarlan can – nicä kaavi aaç –
Büüyer, dallanıp çok-çok.

Siz dä bir armut aaç gibi!
Kaç biyaz kış yaza döndü –
Büün saymaycez, yortu deyni,
Büün dädunun duuma günü!

Kaavi saalık sizä yıllara!
Bulutlu sa – ko güneş çıksın,
Hem ko o armudun dallarında
Her ilkyaz çiçeklär açsın!
(Orak ayı, 2013)

Git!
Sonuna git, sonuna kaç.
Hiç aarama, yoksa ilaç –
Git! Yaşamak – bir kısa ip?
Git! Bitmediynän taa – git!

Canını örtup, öp onu, dürt!
Sade uymasın, acını sürt.
Yalpak laflarını kolver – uçsunnar,
Ko kimi sä mutlu yapsınnar!

Bilsinnär canımın dilimi, arkadaş –
O bir auç gülüş hem yaş.
Braksınnar kısmetli olayıym biraz –
Uçak kuş – serbest hem korkmaz.

Yaz canımda, dışarda – kaar.
Kimär kerä kaldırmaa gözlerimi da aar.
Kimsä bilmesin – mutlu ol da yaşa!
Kim biler, kaç yaza biz bırda, kaç kışa…
8/09/2014

“Açan bän ilk kerä okudum Mila KURUDİMOVAnın peetlerini – bayıldım onnara. Sora onnarı tekrar okudum da şaşatım: Bölä gençicik bir insan – da bölä derin duygulu, filosoflu hem üüsek ustalıklı gözäl peetleri yazmış. Bölä yazmaa hem bölä annatmaa deyni Mila KURUDİMOVAya Allah büük vergi hem incä duygulu bir can vermiş. O sadece eklemiş onara ürek sıcaklıını, yaşamasının olaylarını hem ipek iplii gibi incä can duygularını.Sevin, Gagauz Halkım! Sevin, Gagauz Milletim! Senin literatura ömürünä taa bir haliz poet geldi. Allaa ona kuvet, sabur hem uzun ömür versin hem yaratmak yolu açsın! Bilerim, ani benim bu laflarımı hiç bir açık cannı insan inkär edämeyecek!”

Todur ZANET, poet, Gagauz Milli Gimnanın avtoru

Anaktar sözlär : ,

BİR CUVAP YAZIN