Rusev_Vasiliy

27.09.2017, tarafından yazılı , KİŞİLÄR, LİTERATURA, LİTERATURA ÖMÜRÜ, PROZA BÖLÜMÜ, 308 KERÄ BAKILMIŞ

Bana başka kısmet diil lääzım

Vasiliy Mihayloviç RUSEV duudu 1956-cı yılın Baba marta ayın 26-da Tiraspol küüyündä (şindi Çadır kasabası). Literaturada kendisini 2012-ci yıldan beeri deneer. Sever kısa biçimdä sözü, onuştan gagauz dilindä sölpet (pritça) yazêr. En saygılı hem sevgili yazıcısı – Födor DOSTOEVSKİY. Sever evelki işleri toplamaa. Evli. Üç uşaan bobası.

Bir elinnän kaşêêrsın arkamı, öbür elindä sa yalabêêr bıçak
Domuz grohlêêr.
– Naşey grohlêêrsın? – sorêr çorbacı.
– Naşe?! Naşe?! Genä lääzım iyiym! – deer domuz.
– E-e-e, sän heptän domuz! Bän imää deyni lääzım işliim, a sana vererim haliz imää hem taa kaşêêrım arkanı.
– E-e-e, çorbacı, orası ölä, ama sän bir elinnän kaşêêrsın arkamı, öbür elindä sa yalabêêr bıçak.

Ozaman Allaa uzadacek bizä kendi acıyannı ellerini
Punarın içinä uşak düşürer topçaazı. Aalêêr yarım gün, yalvararêr bobasına çıkarsın onu. Bobası baalanêr çatıylan, kolveriler punarın içinä da düşer suuk su içinä, ama topçaazı çıkarêr. Ondan soram o hastalanêr.
Uşak genä aalêêr. Bobası deer:
– Sän neçin aalêêrsın? Bän çıkardım senin topçaazını.
– Sän, tetü, benim beterimä hastalandın.
– İ-i-i, söleyecäm sana, uşaam, açan bu dünneydä insannar başlayaceklar hastalanmaa bir-biri için, ozaman Allaa uzadacek bizä kendi acıyannı ellerini.

Yalancı laftan yılaç olmêêr
Arkasında asılı tüfek gider adam daa içindä. Çıkêr ona karşı ayı, da sorêr:
– Näänı yol tutêrsın?
Korkudan adam deer:
– Giderim seni dolaşmaa. İşittim, hastalanmışın.
– Büük laf sölämeycäm – deer ona ayı. – Sadä bilerim bir iş, ani senin tüfään beni alıştırmaycek. Al saalıını da git, ama bil – yalancı laftan yılaç olmêêr.

Görecän, ani sän ondan taa prost adamsın
– Bakêrım kendi kendimä – bişey görmeerim. Ama açan çevirerim gözümü komuşuya, esaplêêrım onun fena üreeni hem prost laflarını.
– E-e-e, uşaam – deer dädu. – Al komuşunun gözlerini, taşı bir afta kendi kafanda, da görecän, ani sän ondan taa prost adamsın.

Kısmet yaşêêr adamın kafasında, ama diil cöbündä
– Dädo, bän bu yaşamanın bulamadım özünü. Param var, karım gözäl, iyerim doyunca. Bendä, var nicä sölemää, hepsi var. Açan bakêrım komuşuya, onda bişey yok. Doyunca imeer, ama gezer taa şen, nekadar bän.
– Sän, çocuum bil bir iş, ani kısmet yaşêêr adamın kafasında, ama diil cöbündä.

Onun suyunu içer uşakların uşakları
Kardaşlar annaşamêêr bir-birinnän. Çekişerlär. Aarêêrlar dooruluk. Dädu toplêêr onnarı, da deer:
– Bän çok yaşadım bu dünneydä. Oldu her türlü: sevindim, gözümdän damnadı kahır. Sesläyin Gagauziya uşaklarım. Bir küçük taş vermeer bişey, ama taşlar toplu annaşmaklan, braamêêrlar yıkılsın derin punar. Onun suyunu içer uşakların uşakları.

Kimsey diil lääzım bilsin
Çıkarkan insanın arasına, şen burêrım dudaamı, giyerim pak ruba hem hazırlêêrım gözäl lafları. Onnar, nicä çiçekli kelebek, konêrlar yabancı insanın kulaklarına. Kimsey diil lääzım bilsin, ani bir saat geeri bän çekiştim karıylan.

Bekleer sabaakı gündän taa çok, nekadar o var nicä versin
Pençeredä yanêr mum. Onun dilcezi titirer gecä yoluna. Adamın gösleri bakêr gecenin karannık suratına. Naşêy onnar aarêêr orda? Göktä düştü bir yıldız, yaptı bir haşlak çizi, da hızlı sündü. Herbir diri can bekleer sabaakı gündän taa çok, nekadar o var nicä versin.

Bana başka kısmet diil lääzım
– Dädu, yaşêêrsın çok yıl erin üzündä. İstärdim sormaa: Sän kısmetli adam mı?
Naşêy söliim, çocuum?! Yaşadım bän islää. Aaç gezmedim. Büüttüm uşakları, everdim onnarı, ama kısmetli olmadım.
– Neçin,ye, dädo?
– Bilerim bir iş, ani kısmet kimseyinä kendi suratını göstermeer. O var – ama kimsey onu görmedi. Söleycäm ölä: açan benim uşaklarım tok, var saalılkları, güüdesindä giidirili pak ruba, benim evimin içerleri sıcak – bana başka kısmet diil lääzım.

BİR CUVAP YAZIN