KURUDIMOVA

30.11.2017, tarafından yazılı , CÜMNE, LİTERATURA, PROZA BÖLÜMÜ, 126 KERÄ BAKILMIŞ

Canavar ay

(annatma)

– Halizdän mi isteersin annadayım sana bu masalı?

– Halizdän, mali!

– Sän korkmayacan mı sora?

– Korkmaktan taa da pek meraklı olêr.

Çocucak biraz eşindi patta, beklärkän, nezaman malisi çekedecek annatmaa. Masa üstündä yavaşıcık yanardı gaz lampasının ateşi.

– Hem bän beenerim, açan sündürerlär şafkları – hepsi olêr ölä büülü-masallı!

– Karannıkta insan görer taa çok, nekadar gündüz. Nesoy yaratmayı sana annadayım? – sordu malisi, kaldırdıp lampanın küçülmüş fitilini.

– Te onun için…

– Kimin için? – şaşarak, sordu malisi.

– Bän korkêrım onun adını sölemää – çaarmayım onu benim kafama! – fısırdadı çocucak da ekledi – Yabanı için.

– Yabanı mı osa canavar için mi? – seslän sordu malisi ölä, ani lampanın ateşi çeketti titremää.

Unukası sindi da saklandı yastıklar arasında malisinin patında. Bu iş malinin gözünä ilişti da onun gözleri gülümsedi. Erleşip, o çeketti annatmasını.

…Yaşarmış bir varlıklı adam. Onun soy adını kimsey tutmêr aklında. O vakıtlarda sokak yada maalä adları vardı da o adlar geçärdilär soy boylarından soy boylarına. Maaledä bu adama Sançu deyärdilär. Beki, Sançu – onun adıymış, kim şindi söyleyecek? Varmış onda oniki koyun hem bir inek: haklı varlık o vakıtlarda.

– Nesoy vakıtlarda, ma mali?

– Nezaman bän taa küçüktüm, aaçlar da – büüktülär.

Unukası şaşıp, baktı maliyä: o bilärdi herbir buruşukluu onun gözäl suratında.

– Sän dä küçüktün mü?

Bu bir candan açık soruştu – nekadar açıktı, okadar da acıdandı.

– Elbetki! Kär nicä sän – kaçardım sokaklarda, da korkardım korkunç masallardan. Ama taa da çok beenärdim korkutmaa senin gibi sulu boboçları.

Uşak ölä bir surat astı, sansın şindi aalayacek, ama malisi yalpak suvazladı onun, alma gibi, yanakları da ilerletti lafını.

Sançunun aylesi zenginmiş hem kısmetliymiş, ama bir gün onun evinä kahır uuramış. Onun gözäl, kıvrak boulu karısı ansızdan hastalanmış da üç gündä ölmüş. Biricik kızını, Mariyayı, Sançu tezdä evermiş bir zengin adama uzak hem yabancı erlerdän. Üç yıl geçti, nicä o görmedi sevgili kızını. Doorudan, Sançu pek diişti: yalnız yaşardı, may kimseylän lafetmärdi. Ama kendi işini bilärdi: hepsini kırnak hem esaplı yapardı.

O vakıtlarda kışlar suuktu: ayaz kaaviydi, taa kasım ayından derin kaar vardı. Her sabaa Sançu saat beştä kalkardı, inää saayardı, koyunnara verärdi.

Bir ayazlı sabaada girer Sançu koyun damına da görer, ani bir koyun kaybelmiş, sade kırmızı kannı iz kalmış taa tokattan çukuradan. Sançunun saçları dikinä kalkmış, ama yalnız o çukura korkmuş gitmää. “Aman, Allahım, ver bana sabur da dayanıım!” – yalvardı o Allaha.

Ozaman Sançu bişey kimseyä sölämedi. Ertesi günü – taa bir koyun kaybelmiş. Bölä o taa üç koyunu kaybetti. Beşinci gün dayanamadı Sançu da gitti komuşuna, Bozbeyä (maaledä onnara ölä därdilär).

– Bey, komuşu, nelär başıma geldi! Kimsä benim koyunnarımı taşıyêr, – oturup sakat sokak skemnäda, ofladı Sançu.

Burada öbür komuşu, ani geçärdi o zaman onnarın yanından da bir maalä heberini dä kaçırmazdı, katıldı:

– Yabanı mı otlamış koyunnarını?

Üfkelendi Sançu, kalktı gitmää, ama Bozbey onu durguttu.

– Ko biraz sular durulsun! Nereyä gidecän koyunnarı aaramaa? Çukura osa daaya mı? O – yabanın yuvasına gitmää kemik aaramaa. Sän tellän damın tokadını baala, da üzä çıkacek, kim koyunnarını taşıyêr.

Öbür günä bakêr – taa bir koyun yok, sade boz yapaa ünneri teldä kalmış. Kahırlandı Sançu, onu bütün küü güler. Gitti o evä, fufaykayı giidi, aldı tüfeyni da çayıra çıktı. Onun karşına komuşusu Bozbey geler: balaban, kaavi, salt birkaç ilk biyaz kıl peydalanmış saçlarında.

– Sän nereyä toplandın, komuşu? Yabanın yuvasına mı?

Sançu bişey demedi. Lüzgär uluyardı aaç canavar gibi. Zar-zor inandırdı Bozbey Sançuyu, ani yalnız gitmää daaya akıllı iş diildir.

Sançu gitti evä, ama uyku ona gelmäzdi. Birazdana uyukladı da göründü ona raametli karısı: sanki durêr o biyaz çemberlän da pençereyä urêr: “tuk-tuk”, “tuk-tuk”. Uyku semesi Sançu annadı, ani kimsä urêr kapuya. Hepsi karıştı onun kafasında – uyku mu osa haliz kimsä onu çaarêr mı? O hızlı atladı pattan da hızlandı tüfeenä, ani asılıydı kapunun yanında…

Çocucak kıynaş baktı kapuya dooru, sora – maliyä: o raatça örärdi iki-renkli çorabı, incä-incä dizip sıralarını. O hiç esapalmadı unukasının korkak bakışını da ilerledärdi masalı. “Yada bu halizdän mi olmuş?“ – kendi kendinä şaştı çocucak.

… – Sançu eniştä, aç kapuyu! Bu Todi, Vasili kayınçunun oolu.

Todi hızlı içeri girdi – bim-biyaz suratı, sansın ölüyü görmüş. Elleri titirer. Annatmış o, ani evin dolayında bütün gecä yabanılar gezinärmışlär, uluyarmışlar da hepsi komuşuları brakmazmışlar raata. Çirkin iş! Sade sabaa karşı bu ulumak yavaşamış da yabanılar gitmişlär. Açan çıkmış insan sokaa – görmüşlär, ani birkaç tokatta kannı iz varmış.

Bu kerä insana hem hayvannara onnar diimedilär da büük zarar yapmadılar.

– Ne kabaatımız var? – yavaşıcık sordu Todi. – Sölärdi Angeli babu – işlämeyin “Canavar yortularında”! Kim ne dikärsä osa dokuyarsa, yada bıçaa bilärsä – canavar kanı isteyecek!  Aman, nelär başımıza geldi!

– Da, bän da aklıma getirerim – anam annadardı, – düşünceli ekledi Sançu. – Ama o – hepsi babunun masalları! Bän onnara inanmêêrım!

Todi kalktı da sert baktı eniştesinä:

– Hepsi küüdä söleerlär, ani sade siz kabaatlıysınız! Sizdän hepsi belalar çeketti. Sizi ölüm aarêêr: karınızı gömdünüz, sora da kızınızı verdiniz bir yabancıya. Beki o da artık mezarlıkta leläkaların altında şansora!

Todinin gözleri yaşlan doluydu, sesi kesindi. Sançu geeri bişey demedi, baarmadı – zerä onun canının bir saklı köşesindä bu korkunç fikirlär çoktan er aldıydı: o düşünärdi, saa mı onun kızçaazı, kısmetli mi? O bilmäzdi, nereyä o düştü yabancı erlerdä, yabancı ellerdä.

Ansızdan işidildi kiminsä adımnarı kapu önündä. Bir dä içeri girdi Sançunun kayunçusu Vasili:

– Sän nereyi kaybeldin? – seläm vermedään, sordu o Todiyä. – Kalktım, baktım: can-cun yok! – dadandı o çocaa, koyunnara dadanmış yabanı gibi.

– Sän kudurma evimdä! – savaştı ona karşı çıkmaa Sançu.

– Bän seninnän lafetmeerim, bän alêrım çocuumu da giderim, – doorudarak biyaz sakalını, cuvap etti Todinin bobası da çıktı içerdän.

Todi kalktı da hızlı çıktı dışarı bobasının ardına. Sançu etiştirmedi aazını da açmaa – onnar şansora gittiydilär. Vasili, onun raametli karısının büük kardaşı, hiç azetmäärdi Sançudan. Ama nezamandan beeri Sançu everdi biricik kızını yabancı adama, daacı oduncuya – Vasili onunnan heptän lafını kesti.

Sançu taa biraz durdu, düşündü, sora çıktı harmana, saydı koyunnarı, inää su verdi, damdan taa yulaf getirdi, köpää ekmek verdi. Hayvannarlan o annaşardı taa islää, nekadar insannarlan. Onu-bunu yaparkan, Sançu esapalmadı, nicä gün geçti da tez avşamnadı. O savaşardı bulmaa kendinä iş – sade içeri girmemää. Birkaç kerä o sesetti komuşusuna, ama o, bezbelli, yoktu evdä.

– Bozbey! – çaardı o, açan ona göründü kimin sa gölgesi kapu önündä.

Sançu benzetti komuşusuna, ama ses yoktu. Tunuk şafk ba yanardı, ba sünärdi. Ay taa duumadı da karannık gecä aktarıldı doz-dolaya.

– Bozbey! Sänmisin? – sordu taa bir kerä Sançu, yavaş yaklaşıp aul içindeki gölgeyä. Kıpıp gözlerini bir-iki kerä, baktı – gölgä kaybeldi. “Göründü mü, osa naşi?” – kendi kendinä sölenärdi o.

Bir dä kär ardında işidildi aar adımnar, ama Sançu etiştirmedi dönmää da bakmaa kim o: hepsi kap-kara oldu, da o düştü erä. Sançu tutmardı aklında, neredä o, nezamandan: kendisinä geldiynän, çıktı, ani yatarmış o yabancı bir erdä. Kafasına sansın demirlän urmuşlar, bacakları heptän uyvaşmış. Sançusavaştı kalkmaa.

– Aydın mı? Nesoy adamnar – içerlär taa domuza dayka deyincä! – sordu ihtär bir ses.

Sançu bu sesi birdän tanıdı – Anika babu, ani yaşardı küün kenarında, ama hepsi haberleri en ilk o bilärdi.

– Bän içmedim! – sert dedi Sançu. – Kim beni buraya getirdi?

– Bän getirdim. Sän yuvarlanardın köşedä kör-kütük. Senin fufaykan bütünnä şaraba kokêr, – çeketti sölenmää babu, ama Sançu acıdan oflamaa başladı da o sustu. – Çok insan geçti da biri dä kaldırmadı seni, yardım etmedi. Sän taa çok çamur içindä yataceydın, eer bän seni kurtarmaydım.

– Bän kabaatlıyım, bän bunu bilerim! Ama bän halizdän içmedim, inanın. Kabaatlıyım, kabaatlıyım, – pişman olardı Sançu.

– Neredä kabaatın var be, Sançu? – gülümsedi babu. – Kabaatlıysın, ani içtin da yoktu kim seni evä mi taşısın? Osa sän düşünersin, ne aalem mi deyecek?

– Ne aalem deyecek hiç önemni diildir! Bän kabaatlıyım benim kızçaazımın önündä. Ölecäm da ölä da bilmeyecäm, nesoy yaşêêr Maniciim – kısmetli mi, var mı saalı?

– İi, hadi – şindi ölmeersin! – kesti babu.

Sançu avuçlarlan kapadı gözlerini da çeketti hınçkırmaa. Babu Anika başka bişey demedi, getirdi ona bir çölmek çay mi, kaynak su mu. O bakışlan gösterdi çölmää da Sançu yudum-yudum içti bu faydalı kaynatmayı. Ondan halizdän tez boşladı. Bir vakıttan sora Sançu uyukladı. Düşündä o gördü kızını uşaklarlan – onnar oturardılar sofrada da tatlı-tatlı iyärdilär taazä ekmek mürdäylän. Bu kokudan o uyandı da – babucuk kär çıkardıydı ekmää fırından da payedärdi pesmetleri. Açık borkancık mürdäylän peydalandı onun elindä.

– Al i da git evä! – sert dedi babu, hiç bakmayarak Sançuya.

– Allelem bän üfkelendirdim yabannarı, zerä onnar istämeerlär brakmaa beni raata.

– Sän taa islää düşün, kimi insannardan sän üfkelendirdin.

Sançu düşünmeli idi mürdeli ekmää, giidi fufaykasını, şükürledi babuyu da gitti evä. Güneş salt peydalanardı, açan o çıktı dışarı. Sançu kaçarak geldi evä, sansın korkardı, ani onu kimsä tutacek. Kapu açıktı, içerdä şafk yanardı, aaç hayvannar, duyup çorbacıyı, çekettilär baarmaa. Sançu bakındı, ama bişey meraklı osa yabancı bulmadı. Bir beş minuttan sora geler Bozbey taligaylan: o pek istemäzdi lafetmää da salt ellän seläm verdi komuşusuna.

– Sabaa hayır olsun! – dedi Sançu.

– Hayır olsun! – cuvap verdi Bozbey da hızlandı evä. – İkinci gün yoldayım – zor bu kerä panayırdan geldim. Uzak yol!

Sançu salladı kafasını (o taa acıyardı) da girdi içeri. Aar kaarlı bulutlar kapadılar bütün gökü. Üç gün kaar saurdardı, suuk lüzgär uluyardı, urup ayazlı pençerelerä. Zavallı insannar saklanardılar evlerdä, soba yanında. Ama Sançu bu saurgundan hiç korkmadı – o hep erken kalkardı, hayvannara su-em verärdi, paklardı kapu önünü kaardan. O umutlanardı, ani yabannar braktılar onu raada.

Ama birkaç gündän sora onun raadını heptän bozdular. Bim-biyaz kaar yastıı örttü eri hem aaçları ilin tüülän gibi. Kaar yavaşıdı, da göktä peydalandı yalabık ay. Ansızdan gecä arasında bir çirkin ses geldi – canavar uluması. Sançu atladı erindän, alıp tüfeyni, kaçarak çıktı dışarı. O gördü birkaç gölgä ahırın yanında da iki kerä yukarı ateş etti. İşideldi köpek osa yaban hırlaması hem da kaçan insan adımnarın kaarda sesi. Sançu kaçtı harmana – ordan çayır aşırı daaya, ama ölä dä kimseyi tutup, yakalamadı. Ne yapsın – baktı-baktı biyaz kaar üstündä adımnara, ama onnar karıştılar derin daa içindä. Bu daaları Sançu islää bilmäzdi – onuştan döndü evinä dooru. Açan o yaklaştı çayıra, daayın kenarında, komuşusu Bozbey sesetti ona:

– Sän kimdän kaçêrsın, be Sançu–batü?

– Yabanıları istärdim tutmaa, –  soluklandı Sançu. – Sän burada ne yapêrsın gecä arısında?

– Ey, benim da harmanım çıkêr bu çayıra. Bän ateş etmeyei işittin da çıktım bakmaa, ne oldu. Seninnän naşeysa olêr bu günnär…

Sançu salt salladı elini da, bişey demeyip, gitti evä. Yıkayıp suratını taazä kaarlan, o girdi içeri da yattı uyumaa – sade hızlı unutmaa bu korkulu olayı deyni. Ama saat üçtä-dörttä o ansızdan kalktı, sansın daptur geldi. O hızlandı tüfeynä, şafkı açmayıp, hızlı giindi da çıktı dışarı. Yavaşıcık geçip Bozbeyin yaz kufnesinä, angısının kapuları salt incä tellän baalıydılar, o girdi içeri, neredä tatlı uyaardı komuşusu.

– Sän sesettin bana, nezaman bän gidärdim çayırdan evä: sän benim ardımdaydın, – tüfään suuk kavalınnan diip Bozbeyin çıplak güüdesinä, seslän dedi Sançu.

Bozbey sa uyku semesi açtı gözlerini da annamayan bakardı üfkeli komuşusuna.

– Sän dedin, ani işittin patlamakları da kaçtın bakmaa ne oldu, – hep sölenärdi Sançu, biraz yımışayıp ama. – Bän çıktım aaramaa hırsızı yalnız, aykırladım çayırı da işitmedim, ani kimsä kaçsın benim ardıma. Ahırın yanında bän agördüm insan hem hayvan (ya köpek, ya yabanı) adımnarın izlerini. Bölä izleri senin aulunun içindä bän çok kerä gördüm, ama salt şindi esapladım – sendä köpek yok.

Sançu sansın kendi kendinä bu matematika daavasını açıklardı, ama onu taa çözmedi da cuvabı bilmäzdi:

– Nezaman sän beni çaardın – bän hızlandım evä, sän dä gidärdim daadan. O gün, açan kimsä ardından urdu kafama – bän tanıdım o gölgeyi – o sändin!

– Sän kaçêrsın gölgenin ardına. Sän kendin bir gölgä gibi olmuşun! – yavaş cuvap etti Bozbey. – Yakışêr mı giiniim?

Sançu kayıllı salladı kafasını. Bozbey kalktı, komuşunun tüfeeni bir tarafına itirdi da hızlı çeketti giinmää. Gölmeeni iliklärkän, o uzun-uzun baktı Sançuya.

– Kabul ederim, ani burada bän yannış yaptım. Ahmakım! Ama sän bana borçluysun – nasıl da olsa, bän seni öldürmedim, – gülümseyeräk dedi Bozbey.

– Neçin?

– Babu Anika…

– Babu Anika da mı bu işä karıştı? – şaştı Sançu. – O dedi, ani buldu beni köşedä çamur içindä.

– Da kurtardı mı seni? – sordu komuşusu. – Babu Anika, kızlıında – Bozbey, mamunun lelüsu. Bän getirdim seni ona, bän döktüm şarap fufaykana, bän hepsini bunu düşündüm, babu Anika da kendindän bişey taa ekledi.

– Bu sändin mi? Kim koyunnarımı taşıdı ozaman? Sän kabaatlıysın mı? – üfkelendi Sançu, genä kaldırıp tüfeyini.

– Bu diil dooru! Senin ilk şüpelenmän taa dooruydu – yabannar idilär koyunnarını. Sän islää  düşünärdin, ama çok işleri esap almadın. Sançu, sän yaşêêrsın bu küüdä irmi beş yıl da hiç bilmeersin ne adetleri, ne insannarın inançlarını. Sän geldin kasabadan bu erlerä, ama bu vakıdın içindä istämedin bilmää bizi, sän “bizim kişimiz” olmadın. Eerliim düşünäydin kimsey için sendän kaarä – sän bileceydin çok meraklı işlär bu küü hem küüyün insannarı için. Te sana bir örnek: “bozbey”, benim laabım, çeviriler “yabanı” yada “canavar” eski gagauzçadan. Da taa evelki zamannardan bizim dedelerimiz evcilleştirärdilär yabannarı onnar bizim koyunnarı imesinnär hem korusunnar deyni. Bendä şindi da var bir sadık dişi yabanı beş koca yavrusunnan.

– Da sän düşündün, ani senin yaban yavrucukların taa paalı mı? – sert sordu Sançu.

– Bu da diil dooru. Bän düşündüm, ani sän artık kendi ölünü kazandın. Ama sora bän bundan vazgeçtim.

– Neçin?

– Hep o – baba Anika.

Sançu bişeyi annamazdı hem annamayıp bakardı Bozbeyä.

– O söledi bana, ani senin ilk lafın, açan sän geldin kendinä – Matronaydı, senin kızının adı. Sän pişman olardın, ani bişey bilmeersin onun yaşaması hem kaderi için. Da bän esapladım, ani sän taa lääzım yaşayasın da biläsin, nicä senin kızın yaşêêr, nereyä o düştü.

– Kızımı neçin buraya katêrsın?

– Sän ondan kurtuldun, sän onu may sattın! Düşünmeyip, ne onu bekleer o yabancı erlerdä, sormadın, ne o kendisi isteer, – sıkıp dişlerini üfkelendi o.

Bozbey oturardı döşään kenarında, elleri titirärdilär. Kandilcik hep yanardı da sade şindi Sançu esap aldı, ani komşusu bim-biyaz olmuş kart dädu gibi: bir kara saç da kalmamış kafasında.

– Bän onu sevärdim, o da – beni, – tam gözünün dibinä bakarak, söledi Bozbey. – O büüdü benim gözlerimdä, benim ellerimdä. Bän onbir yaşındaydım, açan o duudu. Ama bän hepsini tutêrım aklımda.

– Dur, Mariya kendi kayıl oldu gelin olmaa, – kesti Sançu.

– Kim ona sordu? Sän ona sordun mu ne o isteer? O korkardı sendän! Korkardı sana geeri sölemää, seni gücendirmää. Karını gömdüynän, sän, kendi kahırdan kaarä, hiç kimseyi görmäzdin.

Bozbey biraz soluunu çekti da ekledi:

– Ama benim dä kabaatım var. Bän etiştirmedim onu kurtarmaa – korumadım onu. Bän yoktum ozaman küüdä – armatadaydım. Ama nicä sän üç günün içindä onu everdin da verdin onu bir yabancı adama – bän şaşêrım?! Nekadar para hem varlık o sana adadı Matronayı, biricik kızını, veräsin deyni?

– Prost et – bunu bän bilmäzdim…

– Bän Matronayı sana bu yaşamamda prost edämeyecäm! Nicä kıydın onu da, beni dä! O seni prost edecek – sän onun bobaysın. Ama benim kabaatım benimnän bütün yaşamaya kalacek, – acıylan sonuca geldi Bozbey. – On gün geeri bän kiyadı gördüm aulda: o düştü benim hem senin tokaltarın arasına da bän onu kaldırdım. Poştacı bakmadı, nereyä attı kiyadı, osa lüzgär mi kooladı onu benim auluma. İlktän istärdim sana vermää o kiyadı, ama gördüynän Mariyanın yazısını, bän dayanamadın da okudum onu. Matronacıım yazardı, ani yaşamak yabancı erdä pek zormuş da o ölmää kayılmış, sade yaşamamaa o adamnan. Benim kanım kaynadı senin esapsızlıına da, o iirinç adamaya, kimä sän biricik kızını verdin. Te ozaman düşündüm seni biraz korkutmaa – dooru söleerim, inan. Fikirimä görä makarki öldürmää – öldürmeceydim (Allaa korusun bu günähtan!), ama islää korkudaceydım.

– Neçin yabannar ozaman? Gelciydin da urcıydın beni uyaarkan – kilit bendä yok, sän bilersin.

– Bän gördüm nicä sän bilärdin bıçakları “Canavar yortularında”. Açan yok saygı adetlerimizä hem varlıımıza, nicä da karılara – orada temel yıkılêr.

İkisi dä sustular. Derin soluyup, Bozbey kalktı da yaklaştı dooru tüfää, angısını Sançu taa tutardı elindä – yakından ursun onu.

– Bän istämeerim seni öldürmää.  Matrona beni prost etmeyecek, – yavaş dedi Sançu, ama titireyän parmaklar ansızdan bastılar tetää.

Sessizlik. Sündü ateş kandilciktä, sansın lüzgär dä sokakta sesirgendi gecenin arasında atışa. Sançunun dudakları morarmışlar, hiç bir laf ta çıkmazdı. Ama bir vakıttan sora ona etişti komuşunun sesi:

– Te, şindi bacayı lääzım olacek düzmää. Yaz diildir! Sän ölä avcı – nicä bän horu oyuncusu! – toz-duman olan içindän baardı Bozbey.

Sançu raatça soluyardı.

Kim biler, nekadar taa onnar ölä lafettilär, ama sabaa karşı – gün duumasında Sançu koştu komuşunun beygirlerini da gitti Matronayı dolaşmaa. İnsan söleer, ani yabannarı o çayırda taa çok kerä gördülär, ama o vakıttan onnar hiç kimseyä zarar yapmadılar…

Ama şindi da “Canavar yortularında” kesän-dikän işleri yapmaa diil lääzım. Taa islää canavarı kannan çaarmamaa! Canavarı, nicä bu yortunun simvolunu, var nicä islää uura çevirmää – onuştan Kıran ayın başlantısında, ilk kaarlan, ballı pita yapêrlar.

– Kär nicä sän mi büün yaptın? – sordu unukası.

– Ölä, tatlı papucuum!

– Kaç ballı pita iyiim beni yabannar imesinnär deyni, mali?

Babucuk gülümsedi da kucak aldı unukasını:

– Bän yapacam hepsinä kalsın – sana da, yabannara da. Hadi, geç oldu – şindi uyumaa, zerä yabannar gecä arasında pita almaa geleceklär.

Mila KURUDİMOVA

Çiçek ayı, 2017

 

BİR CUVAP YAZIN