Yakup_Omeroglu_1

23.08.2019, tarafından yazılı , CÜMNE BÖLÜMÜ, 837 KERÄ BAKILMIŞ

KUTLÊÊRIZ: Yakup ÖMEROĞLU akademik oldu

Yakup_OmerogluTürk Dünnääsının literaturasını birleştirän hem Türk Dünnääsının  birleşmesinä izmet edän Türkiyedän yazaıcı, AYB (Avrasya Yazarlar Birlii) Genel Başkanı hem dostumuz Dr. Yakup ÖMEROĞLU Parij kasabasında bulunan Evropa Birliin İncäzanaat hem Literatura Akademiyasının akademii oldu.

Yakup ÖMEROĞLU, Türkiyenin Çankırı kasabasında 1966-ci yılda duudu. Yazıcı, gazeteci, bilimnär doktoru, kultura adamı, Türkiyenin Üzüncü Yıl Universitetında üüredicilär azası, Türk Respublikalarınnan ekonomika ilişkilerindän sorumnu Başbakanın başkonsultantın danışmanı,  Türk-Kazak Ahmet Yesevi Universitetında kultura Upravleniyasında işledi. Türkiyenin çiftçilik hem küü işleri minestirliindä konsultant oldu. 2002-ci yılından beeri Türkiye Gazi Universitetın üüredicilär azası.

2006-cı lda rk nnäändan yazıları hem poetları toplayan Avrasya Yazarlar Birliini kurdu hem Genel Başkanı oldu.  2007-ci ldan buyanı rk nnään ortak literatura jurnalı olan Kardeş Kalemler” hem bilgiçli-ekspertlı “Dil Araşrmalarıjurnalıyayınnadı.  “BENGÜ” Yayıncık kolaylıklarınnan rk nnäändan 200-n zeedä literatura yaratması rkiyedä tiparlanmasıbecerdi. Prozası Azerbaycanda, Kazakistanda, rgızistanda, Uzbekistanda, İranda, Gagauziyada (Moldova) hem Rusiyda rlü dillerdä hem dialektlarda çıktı.

Çok sayıda radio hem televideniya programılarını hazırladı hem onnara rejisörluk yaptı. Pek çok devletlerdän kultura hem incäzanaat uurunda ödüllär aldı.

2019-cu yılda Parij kasabasında bulunan Evropa Birliin İncäzanaat hem Literatura Akademiyasının akademii oldu. Yakup ÖMEROĞLU evli hem iki uşak babasıdır.

 Kazah gördüün büük zulumnuk

– Bu annatmayı yazmalıyım, – deyeräk, erimdän kalkıp, salonun ortasına dooru örümää başladım.

– Olmaz, – dedi – bundan annatma olmaz.

– Nicä olmaz? Bu yaşanan acıları insannar üürenmesin mi? Bu acıların unudulması dooruluksuzlaa yardım diil mi? – dedim.

“Kendisi da bu annatmanın yazıcısı olarsa, bulduum temaya kıskandı mı acaba?” – düşündüm.

Oturduu kreslonun ön tarafina dooru yaklaşarak başını kaldırdı.

– Belliki yazılmalı, ama bilgiç adamnarı yazsınlar. Annatmada, romanda annadılınca, okuycu olayın aarlıını annamaz.

– Nicä ölä annamaz?

– Annadılannarın nekadarı aslı, nekadarı da uydurma annayamayacek. Kafasında soruş nışannarı kalacek. Bu konuların bilgiç adamnarı tarafindan yazılması, okuycuya bilim yazıları olarak verilmesi taa doru olur.

Haklı gibiidi. Yaşanan acılar okadar büüktü, olaylar okadar akıl aşmazdı ki, annatma olarak yazıldıında okuycular bunu kendilerini derindän etkilemäk için yapılmış uydurulma yada şişirtmä bilä sayacaklar. İslää, ama incäzanaatın, literaturanın gücünü nereyä koyacektık?

Erimä oturup arkama dayandım. İnsannarın yaşadıkları içimi kaurdukça kaurardı. Düşündüm, ani yazmasam, raat edämeyecäm. Başımı kaldırıp ona baktıımda gördüm, ani, en aazdan benim kadar, onun üreendä da bu büük acının daaldıı dalgalar var.

– Ama, – dedim, – bilgiç adamnarı “Kazakistanda aaçlıktan üç milion insan öldü” – yazınca olayların büüklüünü annattık sanêrlar. Bu țıfra taa büük olsa da, aaçlıı açıktan hem doorudan annattık sanaceklar. Üç milion insan! Bir insanın, yada bir cannın aaçlıktan ölmesi ne demäk? Aaçlıktan nicä ölünür? Üç milion can bu! Bir da ölmeyennär var. Ölmeyip, yaşamaya savaşmak zorunda kalannar… Ani yaşayannar… halizdän yaşadılar mı? Nelerin paa kaarşılıına ömürdä kalabildilär? Sonrakı ömürleri nicä geçti?

Kreslonun ucunda dik oturuşuna hem kendisini zorlaştıran çilelerinä çorbacı olmadı. Ayaa kalkıp salonun ortasına kadar örüdü, orada, dim-dik durup, Stalinä hem onun dolayındakılarına betva etmää başladı. Bir diil, beş diil, üç milion insanın aaçlıktan ölmesi ne demäktir?

Ansızdan durgunup, sesini diiştireräk, sordu:

– Annatma diil, da roman yazılsa… Hiç yazılmamış, diil mi?

Aslısından, bu soruşun cuvabını kendisi da bilirdi.

– Roman yazmaktan kaarä, ölennerä, yas tutup, mum bilä yakmamışlar. Zapa altındaydı! Sadä Stalinin sisteması yıkılınca, eni eni lafetmää başlamıştılar.

Gözlerini pençerä tarafına çevirdi. Dışarda belli olmayan bir noktaya bakarak, derin bir soluk çekti. Aklısından geçenneri annamak benim için zor diildi. Aylenizdän, senselenizdän, halkınızdan üç milion insan gözlerinizin önündä aaçlıktan ölecek, benzerisiz acılar yaşayacek hem sizä ölän yakınnarınızın ardından aalamak zapa altına koyulacek! Bunnarı düşündüü belliydi.

Erimdän kalkıp yanına gettim.

– Smagul ELÜBAYın aaçlıı annadan “Arafat meydanı” romanı var. Romandan sora bir aaçlık pamätnii koydular, –  dedim.

Üzümä baktı.

– “Kazah gördüün büük zulumnuk!” – deerlär, – ölä mi?

Acı-acı gülümseyeräk “ölä” maanasında başımı salladım.

Bu kazah demesini tekrarlayıp durardı: “Kazah gördüün büük zulumnuk!” Her söleyişindä acı, acızgannık, kahır, sabur – karma-karışık duygularlan, güüsü kalkınıp inärdi.

– Büük zulumnuk! Hem da ne büük zulumnuk, – dedim. – Angı ana, başka uşaklarını kurtarmak için, bir uşaanı canavarların önünä atacek! Atacek ta sora nicä yaşayacek!? Yaşayacek mı? Bölä bir büük zulumnaa can dayanır mı?

Bildii olayı enidän işitmäk istärmiş gibi üzümä bakardı.

– O kıymetli literaturacı profesor vardı ye, onun anası yapmış, – dedim.

Aklına getirmişti, ama bän genä da ilerlettim lafımı:

– Stalinin sisteması halkın elindän bütün varlıklarını aldıı yıllar… Kazah halkı hayvancılıklan yaşardı. “Siz zenginsiniz!” – deyeräk koyunnarı ellerindän alêrlar, kalannarın da ünnerini isteerlär. Halk verer. Ünü kırkılmış koyunnar, kışın hastalanıp, başlamışlar ölmää. Halkın elindä iyäbilecek bişey kalmêêr. Profesorun anası da, üç uşaannan birliktä, senselesinin küüyünä gitmää savaşêr. Bobaları ölmüş üç uşak… en büüyü beş yaşında, küçüü da altı aylık… Günnärlän bişey imemişlär. Uşaklar aalêêr. Ana da aaç. Kucakta altı aylık evladını emzirer, ama aaç ananın südü olur mu? Evlat ta aaç.

Cannarını dişlerinnän sıkarak, senselesinin küüyünä etişmää savaşêrlar. Derin bir kış zamanı, boz kır kar altında. Buz gibi lüzgär eser. Boz kırın canavarları da aaç. Aaç canavarlar uşakların aalama seslerini mi duyêrlar, osa kokularını mı alêrlar, bilinmeer, ama keserlär anaylan uşakların yolunu.

Ana ömürünün en büük ekzamenindädir!

Üç uşaklan boz kırın ortasında aaç canavarlarlan üz-üzä kalan ana ne yapar ki?

Altı aylık evladını atêr canavarların önünä. Canavarlar o uşaa parçalaarkan, ana, uşaklarını güüsünä sıkarak, oradan kaçêr.

Angı lafları seçärsäm seçeyim, bu acıyı annatmak için lafların gücsüz kalacaanı bilerim. Genä da bu ananın hem yavruların acısı mutlaka annadılmalıydı.

Sesimi saygı kertiklerini aşmayacek kadar üüselderäk danıştım:

– Şindi bu olay yazılmasın mı? Yaşanan bu acılar “Üç milion insan aaçlıktan öldü!” bilim yazıların içindä kayıp olup yok olsun mu?

Dokunsam, aalayaceydı. Bän da öläydim.

Şindi oturduumuz erlerdän uzaklara bakarak, derin derin soluk alardık. Sancısını, kahırını, acısını sesinä katarak bir lafı iki kerä söledi:

– Yaz! Yaz!

Halizdän bu acıyı bän nicä annadacektım ki?

Kazah gördüün büük zulumnuk!

Yakup ÖMEROĞLU

(Gagauzçaya aktardı Todur ZANET)
kazah_aaclik

Foto: e-history.kz

BİR CUVAP YAZIN