KURUDIMOVA

30.05.2018, tarafından yazılı , CÜMNE, LİTERATURA, LİTERATURA ÖMÜRÜ, POEZİYA BÖLÜMÜ, 329 KERÄ BAKILMIŞ

Ver seni öpiim, paalı mamuş!

Mila KURUDİMOVAnın kendi anasına peetleri

Okuycularımız artık bilerlär talantlı hem Allahtan çok verimni hem incä duygulu poetımızı Mila KURUDİMOVAyı. Geçennerdä yollamış bizä iki peetini, ani o baaşlamış kendi anasına – şaşılacek derin hem duygulu peetlär.
Mila KURUDİMOVAnın anası Praskovya Nikolaevna POSMİTNAYA  (Kristeva) (29.05.1954 – 13.05.2003) düünnäda sadece 16 günsüz kırk dokuz yıl yaşamış. Ömür boyu kilimciyka işlemiş hem dünneyä 3 uşak baaşlamış. Ama uşakların sade ikisi yaşêêr – oolu hem kızı Mila.
Büün, anarak Praskovya Nikolaevnayı, şükür ederiz ani gagauzlara haliz bir Poet – Mila KURUDİMOVAyı – baaşladı hem dua ederiz, ani Allaa onu daymaların daymalarında saa yanında tutsun.
Patretlerdä: Mila KURUDİMOVA (baş patret); Praskovya Nikolaevna POSMİTNAYA (eski patret).
milanin mamusu

Mamuş
Kedicii gibi taşıyardın beni kucak,
Sarılardım sana sıcak-sıcak.
Bir ayoz gibi aklımda kaldın.
Üüredärdin gezmää adım-adım.

Şafklar yoksa – olacek masal avşamı:
Kiyatta gösterärdin türlü-türlü kuşları.
Karannık korkusu kaybelärdi tez,
Bana saklı verärdin şekerli kirez.

Kucaan – tatlı, yımışak papucuk.
Sän bana – sevgili mamucuk,
Yada därdim sana “mamuş”.
Bir dä göktän düştün, yaralı kuş.

Geldi vakıt seni taşımaa kucak,
Her adım – üüreemä bıçak.
Gezärdik seninnän adım-adım,
Ama sän hep gençecik aklımda kaldın.

Hep gülän, kaavi, kıvrak –
Fotograflarda bakışın yalpak.
Yatalak edi yıl, zavalı kuş,
Çok mu bıktın, sevgili mamuş?

Nekadar sabur, nekadar acı!
Bän senin sevginä dilenci.
Annamazdım taa – bir parça uşak.
Hadi, mamu, seni alayım kucak!

Hadi, iyelim şekerli kirez!
Ne istärsän – var. Yoksa – bulacez.
Kucaanda uyıym yavrucuk gibi –
Ko düşülerimdä bulayım seni.

Ko uyandırsın ekmek kokusu,
Ko kaybelsin karannık korkusu.
Ko unudulsun bu kara oluş.
Ver seni öpiim, paalı mamuş!
Ceviz ayi, 2017

Paşi
Vardı Paşidä iki oolu:
Birisi – diri, öbürü – ölü.
Kim öldü – Paşi unuttu,
Hep çaarardı o çocuunu.

Sanki, yapmışlar ona kara büü,
Unutsun, kim diri hem da kim – ölü.
Da gezärmiş Paşi, elindä salt mum,
Kapudan tokadadan – bütün gün.

Paşi pek kıvraktı, yalpak sesi,
Çiçekli şalinkası, uzun pelii.
Dudaklar – pembä, saçları – emiş.
O şalinkayı çoktan sıçannar imiş.

Emiş saçları beyazıdı çoktan.
Dudaklar mor olmuşlar aalamaktan.
İhtärlandı onun damarlı elleri –
Paşi bıktı artık saymaa ölüleri:

İlktän o, sora sän, yada bän,
Yada biz ikimiz hem te o insan.
Korkma, yavrum, toprak yımışak,
Sarmaş bana, mari, korkak uşak!

Vardı Paşıdä iki oolu,
Sanki Baurçuda bu iş oldu.
Hep gezärdi Paşi, zavalı, yalnız,
Ama vardı onda taa üüsüz bir kız.
28/12/2017

BİR CUVAP YAZIN