Bu kiyat hazırlandı kardaş halkların can dostluu hem türk literaturasının ortak ilerlemesi için.

“КАРАЖОРГО, АКБОЗАТ” kiyadı açılêr Gagauziyadan yazıcının, akademik Todur ZANETin “Tayfun” annatmasınnan. Sora kiyatta bölüm-bölüm verili Kazahstan, Türkiye, Azerbaycan, Tatarstan hem Kabardin-Balkar memleketlerindän yazıcıların hem poetların yaratmaları.

Kiyadın adı da pek meraklı. Onu bizä deyni açıkladı gagauzların hem bütün türk dünnäsının dostu yazıcı Aydarbek SARMANBETOV: “Kiyadın adını yok nicä mottomo çevirmää. Lääzımdı proza hem poeziya annamalarını kiyadın adı içinä almaa. Literaturada sa annamalar ne? Dooru – Pegas, ani yaratmaya ihlam verer. Bän da düşündüm, ani dooru olacek kırgızçada bunun karşılıını bulmaa. Karajorgo hem Akbozat – bu beygirlerin adları. Karajorgo çeviriler nicä kara yorga atı (rusça: чёрный рысак), Akbozat – ak koşu atı (rusça: белый скакун). Onuştan, karar aldım, ani Karajorgo olacek proza Pegası, Akbozat da – poeziya Pegası. Bölecä kiyadın adını var nicä çevirmää ölä: Karaylan ak Pegaslar. Biraz dolaşık, ama aslısı bu”.

Kırgız Respublikasının Pravitelsvosu “КАРАЖОРГО, АКБОЗАТ” kiyadını parasız daadacek bibliotekalara, üüredicilik kuruluşlarına hem Universitetlara.

Kiyadın çeviricisi için: Aydarbek SARMANBETOV – anılmış kırgız yazıcısı, jurnalistı hem resimcisi, Kırgız Respublikasının yazıcılar Birliin hem “Avrasya” yazıcılar Birliin azası, Kırgızstanın Halklararası poeziya cümne Akademiyasının «Турк дуйнөсунун Адабияты» (“Türk dünnäsının literaturası”) jurnalın baş redaktoru, Halklararası “Mahmut Kaşgarlı” literatura premiyasının hem taa çok sayıda halklararası literatura premiyalarının laureatı. 31 kiyadın avtoru hem 100-dän zeedä kırgız hem yabancı yazıcıların kiyatlarının redaktoru.

BEKLENMEYÄN ECEL
Yazın bir sıcak günü. Başçamız yakılmış fırın içi gibi sım-sıcak. Can sıkıntısı içindä bir gölgedä oturardım. O sırada vızırdayarak bir sinek geldi da, bakmadaan ona, ani onu hep koolardım, başıma konarak, pek azıttı.
Bir da, açan o erä kondu, ona hiç bir şans brakmadaan, şamarımnan urdum. Taman o kıpımda, hiç bilmeerim neredän, aucumun altına, hep vızırdayarak, başka bir sinek kondu da ezildi. Hiç beklenmeyik bir biçimdä ecelinä kauştu, zavalı.
İnsannarda da hep bölä olêr, düşündüm…

KARŞILIKSIZ İİLİK İŞİ
Em-eşil kırda gidän bir patika yolundayım. Kendi düşüncelerimä dalmışım, giderim. Ansızdan ayaklarımın ucunda sıraylan gidän karımcaları gördüm. Herkezi birär kuru ot kucaklamıştı, ilerlärdilär.
Bezbelli onnarın işi pek zor! Acıdım biraz. Adımnarımı yavaş atarak, karımcaların üstündän ayıkırladım. O devirilän düşüncülerimä eni bir fikir girdi! Karımcalar: “Ya, şükür! Kos-koca adam bizim üstümüzä basmadı da saaselm kurtulduk! Allah korudu bizi!, – deyeräk, sevinçlän yuvalarına dooru yolu ilerlettilär…
Benim da, kendileri gibi, dünneyin türlü zorlukları içindä ekmek peşindä koşan bir zavalı adam olduumu, neredän bileciydilär. Ama onnara zarar vermedään oradan ayırıldıım için, sansın karşılıksız bir iilik yapmışım gibi, içimdä pek sıcak bir mutluluk peydalandı.

ŞAŞILACEK İŞ
Şaşılacek iş: ilk oolum duuduynan, ona ad vermäk için, sevinmeliktän dostlarımın hem kafadarlarımın arasında bir yarışma kurdum. Sonunda çok bilinmeyän “Bayastal” adını koymaa karar verdim. Karım hem dostum Üsön ozaman bu fikirimdän beni vazgeçtirdiydi, deyeräk, ani kirgizlarda bölä ad hem bölä laf yokmuş…
1998-i yılın kışından beeri Sokuluk rayonun Malovodnoye küüyündä yaşêêrım. Geçennerdä üürendim, ani küüyün eski adını – Bayastal! Şaşılacek iş!

ÖMÜR BİR TREN GİBİ
Artık on yıl oldu nicä Bişkek kasabasına işimä trennän giderim. Lugovoy hem Merke stanţiyalarından beeri genç-ihtär, adam-karı gibi bir sürü insan, zorluklarının peşindän sürükleneräk, trenä pinerlär. Uzaklardan gelän o insannara herbir stanţiyada taa biräraz insan eklener. Fısıldayanlar, homurdanannar, gülennär, dürük kaşlılar, hastalar hem saa olannar ardı-ardına vagonnara pinerlär…
Çuf-çuf, çuf-çuf… Masallardaki kervan gibi yolunda ilerleer bu tren…
Sırası geldiinän, erlerini sansın üüsüz brakarak, kimi yolcular trendän inerlär…
Trenä etiştirämeyän, ellerini sallayan insannar da var. Tren onnarı bir kıpım da beklämeer, acımêêr, taş ürekli… Geçennerdä gördüüm kaşı-gözü boyalı kız da artık görünmeer, ne acı ki?..
Benim gözümdä ömür – bilinmelää almış yolu olan trenä benzeer…

OTLARI YOLARKANA
Yaz yaamurundan sora başçamı ot kapladı. Kollarımı suvayıp ta, onnarı yolmaa başladım. O vakıtta kafamdan bölä bir fikir geçti: “Ah, sanki, insannar da er üzünä geldii gündän beeri, onnarı, kim ömürün dadını kaybetmiş, canavardan beter zarar yapannarı, bu otlar gibi, birär birär, yolup, atsak da, onnardan sonsuza kadar kurtulsak, ne gözäl olaceydı!”
O canavar görünän insannara üfkemi otlardan çıkartmaa savaştım…

Gagauzçaya çevirdi Todur ZANET