Büün gazetamızda debüt yapan İvan İALANJI duudu 1988-ci yılda Kıpçak küüyündä. Bitirdi “Borıs Yanakolgo” adına orta şkolayı. Başardı Kişnöv Devlet Universitetın ekonomika fakultetını. 2009-2012 yıllarda Kıpçak küüyün futbol komandasının traneri oldu. 2024-cü yılda Moskvada magistratura diplomunu kabletti. Evli. Dört uşaan bobası.
Dädu
Gözleri dolu sevgi, elleri onun kaavi,
Hep alêr beni kucaa, annadêr bizim Bucaa,
Nasıl gençlii geçirmiş, çok erlerä hep gitmiş,
Onu sevärdim bitkisiz, bana deyärdi “hayırsız”.
“Var Yalpıda bir tırla büük, orada var bin koyun,
Sabaa-avşam güderiz biz, o diil sana oyun.
Evä gelincä genä iş, aul seni bekleer,
Allaa vermiş çok bereket, pandal şıralanêr”.
Pazar günü, nicä yortu, sokak insan dolêr,
Hepsi çıkêr avşam üstü, gülüş hem ses peydalanêr.
“Masal annat bizä va, dädo”, – ona söleeriz biz.
“Bir vakıt var, bir vakit yok!” – seslär hepsi sessiz…
Geçti yıllar, vakıt kaydı, artık evdän uçtuk,
Ama seni severim bän, nicä küçük çocuk.
Olsan şindi sän yanımda, dökeyim sana şarap,
Öpeyim ellerini, içerindä yansın hep şafk.
Yalnızlık
Evim benim, ana topraam, seni braktık yalnız,
Aylä-aylä, kalkıp, gittik, evlär kaldı cansız.
Lüzgär eser hep poyrazdan, fidan sarsalanêr,
Köpek sesi geler damdan, o hep umutlanêr.
Gözleri kaldı yolda, çorbacısı pek uzakta,
Ekmek hem su atıp ona, yalnız kaldı o aulda.
Gün kauşup, gecä bastı, dünnä uyukladı,
Sade yalnız kalan köpek, bir gözünü hiç kıpmadı.
Herbir sesä kuşkulanıp, bașı onun kalktı,
Beki aylä geeri döndü, o hep şüpelendi.
Geçti günnär, afta bitti, göklär yaamur döker,
Sabaa kadar o uludu, canı onun aalêr.
Umut, sızıp, onu braktı, köpään sesi bitki çıktı,
Yanında onun ekmek, kuru, dukunmadık kaldı.
