Ani son yıllarda Gagauziyanın buazında kementi durmamayca sıkêrlar eni bişey diil. Fasıl o, ani kuvettä bulunannar, büük tükännarı Gagauziyaya getirdip, o tükännarın işlerini ilerletmää deyni Gagauziyada ufak alış-verişçilerin buazlarında kementi sıkmaa deyni daavacılık sistemasını kullanêrlar hem bu alış-verişçilerin solumaması için Gagauziya Halk Topluşu tarafından kabledilän zakonnarı çiinerlär.
Laf gider Komrat Apeläțiya Palatasının tarafından Çiçek ayın 22-dä ortadan kaldırılan “Vergi belgesi için” Zakonu için. Bu zakonu Gagauziya Halk Topluşu kablettiydi 2018-ci yılda. O zakona görä 50 m2 aşaa olan alış-veriş tükännarına, cümneyi doyurmak erlerä hem kompyutor salonnarına vergi uurunda kolaylık verilärdi.
Taa bir ay geeri Komrat Apeläțiya Palatası zapa altına koyduydu taa bir Gagauziya zakonunu – “Kişi başına çalışmak patentı için” Zakon.
Komrat Apeläțiya Palatası kararlarınnan, bir taraftan, yok ediler Gagauziyada ufak biznes yapan insannarın işini, öbür taraftan da – Gagauziya Halk Topluşun çalışmasını gülmää alêrlar, gösterip, ani onnarın hiç bir maanası da yok.
En şaşılacek iş o, ani bu işin kotarmasını yapan kuruluş – Komratta bulunan Moldova Devleti kanțeläriyası, angısı beslener bu biznesmennarın vergilerindän hem angısının danışmalarına görä da Komrat Apeläțiya Palatası kararları aldı.
Bu fasıl işlär aklımıza getirdi eski bir gagauz halk türküsünü “PAÇİKA MARİ, KIZIM PAÇİKA”, neredä annadılêr, nicä insanın en yakınnarı, kendi tamahlıklarını kanaatlama deyni, öldürerlär onu, kim onnarı besleer hem insan yapêr.
PAÇİKA MARİ, KIZIM PAÇİKA
Fakir Hacıyı dört kişi tuttu,
Onun birisi bir komşusu,
Şä birisi Kosti kumisi,
Şä birisi kendi oolu.
Kemendi atan kendi karısı.
Fakir Hacı yalvarayor:
“Ah kumi, kumi, Kosti kumi
Aaç mı braadım? Susuz mu braadım?
Kıydınız beni, benim canımı,
Benim canımı, tatlı canımı”.
Fakir Hacı yalavarayor:
“Paçika mari, kızım Paçika,
Aç kapuları, çık dışarı”.
– Nası çıkayım, bobacıım Hacı?
Batü kapuda durayor,
Durayor, kapuyu tutayor.
“Paçika mari, kızım Paçika
Kır pençereyi, çık dışarı,
Gümüşlän sararım seni”.
– Nası çıkayım, bobacıım Hacı?
Pençerelärdä demirlär kaavi.
Fakir Hacı yalavarayor:
“Hay Miti, Miti, oolum Miti,
Aaç mı braadım? Susuz mu braadım?
Kıydınız beni, benim canımı”.
“Urun, uralım, o taa diri,
Al atlara pindirelim”.
Terzi Koliyä götürdülär,
Terzi Kolinin kapusunun önünä.
Fakir Hacının yastıcaa
Sokaklarda topaçlar,
Döşecii da erdä çimennär.
Havada bulutlar yorgancııdır.
Derä-tepä sürüttülär,
Üzümü-gözümü çürüttülär,
Özengiyä da astılar,
“Beygir öldürdü” – dedilär.
Üçüncü günündä Petri da buldu.
“Bä Petri, bä kafadarım,
Ne gelmedin bana imdat?”
– Nası gideyim sana imdat?
Rusun zakonnarı çoktur,
Bendän sana imdat yoktur.
“Seläm götür uşaklarma
Hem evimä usulcaana.
Söleyäsin, korkutmayasın
Korkutmayasın, aalatmayasın.
Bak başımı görgüsünü.
Mezarım saz örtüsü,
Benim evim imäk istär,
Uşaklarım imäk istär”.
